Door op de button te drukken gaat u naar de winkel met liedjes van Arie van der Krogt

Tijdens de herdenkingsbijeenkomst op 4 mei 2010 zong Nelis van der Krogt dit lied over de oorlogstijd in Zoeterwoude.

‘t Is oorlogstijd in Zoeterwou
De vijand is gekomen
De lucht is grijs, de toekomst grauw
De vrijheid is ontnomen
De mensen zijn er radeloos
Van honger en van koude
Ze kloppen bij de boeren aan
In ‘t dorp Zoeterwoude

’t Is hongertijd in Zoeterwou
De sneeuw ligt op de velden
Er wordt geen voedsel meer verbouwd
En leeg zijn alle kelders
De sneeuw ligt hoog, de dokter gaat
Langs zieken en gewonden
Van Vrouwenweg tot Gelderswou
Doet hij te voet zijn ronde.

Ook razzia’s in Zoeterwou
Patrouilles in de polder
Alarm dat klinkt, dus duik je gauw
Je schuilplaats in op zolder 
Ze blijven zoeken, uren lang
Je houdt je stil verborgen
Je bidt tot God, want je bent bang
Misschien is er geen morgen

Er is verzet in Zoeterwou
Geheim, maar vastberaden
Er vallen helden in de strijd
Die voor ons hun leven gaven
‘t Is oorlogstijd in Zoeterwou
De vrijheid is ontnomen
De lucht is grijs, de toekomst grauw
Maar ooit zal vrede komen

(tekst Arie en Nelis van der Krogt)  

De liefde is een gloed die men niet ziet,

Een wond die kwelt maar zonder hartepijn,

Een onbevredigend bevredigd zijn

Een pijn die nimmer leidt tot zielsverdriet,
Een stil verlangen naar het hoogste lied,
Een eenzaam ronddolen waar velen zijn,
Een nooit bevredigend tevreden zijn,
Een wens om winst te boeken door verlies,
Een cel, die men verkiest voor zijn bestaan,
Een slavendienst, waarmee men denkt te winnen,
Een sluipmoord, die men trouw wil ondergaan.
En wij, met zoveel hoofden, zoveel zinnen,

Hoe kan ons wankel hart die warboel aan,

Die tegenstrijdigheden in het minnen?

Vertaling Arie van der Krogt

Oorspronkelijke tekst van Luiz de Camoëns
(1524 - 1579):

Amor é fogo que arde sem se ver

Amor é fogo que arde sem se ver;
É ferida que dói e não se sente;
É um contentamento descontente;
É dor que desatina sem doer;
É um não querer mais que bem querer;
É solitário andar por entre a gente;
É nunca contentar-se de contente;
É cuidar que se ganha em se perder;
É querer estar preso por vontade;
É servir a quem vence, o vencedor;
É ter com quem nos mata lealdade.
Mas como causar pode seu favor         
Nos corações humanos amizade,              
Se tão contrário a si é o mesmo Amor?         

Onlangs hield ik een lezing over de Sonnetten van Shakespeare
voor de Studium Generale in Delft.
Daarvan is een videoverslag gemaakt van tweemaal 45 minuten.
Veel kijk en luisterplezier
Klik hier

Maandag 30 maart was het Roodwitte mannendiner van Sparta.
Daar zong ik onder andere het lied Fado Sparta;
Hier een opname van dat lied
Fado Sparta 

En nog een versie met plaatjes van Patrick (& Anita) van www.hoogvlietontour.nl 
klik op:  
Spartafado met beeld

Hier een afdruk van mijn gedichtje in het AD/RD naar aanleiding van het afscheid van Ivo Opstelten als burgemeester van Rotterdam.
Een ode aan zijn vrouw.

Mariëtte

Wie kan er naast een man met zo’n postuur,
Die ieder ander in zijn schaduw zet,
Nog helder stralen als een lichtend vuur?
Da’s Mariëtte.

Wie liep er op die koude dag in mei,
Nadat Pim was vermoord, vrijheid besmet,
Mee in de stille tocht aan Ivo’s zij?
‘t Was Mariëtte.

Wie heeft met Rotterdammers in haar huis
De Dialoog hier op de kaart gezet?
Wie gaf de Dialoog een eerste thuis?
‘t Was Mariëtte.

En was haar man weer eens verstrikt geraakt
In protocollen bij een chique banket,
Dan werd dat met veel charmes goedgemaakt 
Door Mariëtte.

Steeds op de achtergrond, heel stil en klein,
Was zij voor hem een steunpilaar, ik wed
Dat veel beslissingen genomen zijn
Door Mariëtte.

Nu zegt hij, ’s avonds, met pyjama aan,
Die met die beertjes, in dat grote bed:
“Dat hebben wij toch samen goed gedaan,
Hè Marriëtte”.

(Elizabeth Jennings  1926-2001)

Zij liggen ieder in hun eigen bed,
Hij met een boek, met laat het licht nog aan,
Zij als een meisje dromend van haar jeugd,
Iedereen ver - of ze te wachten staan
Op wat er komt: zijn boek blijft altijd dicht, 
Haar blik op schimmen verderop gericht.

Wrakhout van oude hartstocht aangespoeld,
Ze zijn zo koud. Er wordt haast niet gestreeld,
Of doen ze dat, is het of hun gevoel
Maar weinig inhoud heeft - of juist te veel.
Geen omgang meer, het lijkt haast of hun leven
Een voorbereiding was op dat gegeven.

Zo vreemd apart, zo vreemd elkaar genaderd,
Stilte, een draad die hen verbonden houdt, 
Maar hen niet dichterbij brengt. Tijd raakt hen
Als een zacht veertje. Weten ze hoe oud
Ze zijn, die twee, mijn moeder en mijn vader?
Hun vuur waaruit ik voortkwam, is zo koud.

An Irish airman foresees his death

Een Ierse oorlogsvlieger voorziet zijn dood

Ik weet dat tussen wolken wijd
Mijn levenslot al is beslecht;
Ik haat niet tegen wie ik strijd,
Ik houd niet van voor wie ik vecht.
Kiltartan Cross, dát heb ik lief,
Kiltartan's volk, in armoe één,
Geen enkele slag doet hen verdriet
Of maakt hen blijer dan voorheen.
Ik werd door wet noch plicht gestuurd,
Geen volk, geen staatsman die mij vroeg,
Een zucht naar eenzaam avontuur
Is wat mij in de wolken joeg.
Ik wikte, woog, wat rest er mij?
Vergeefse adem; het was ook
Vergeefse adem vóór die tijd:
Bij zo'n bestaan past deze dood.

(vertaling: Arie van der Krogt)

Zie voor de oorspronkelijke tekst en een commentaar:

http://www.xs4all.nl/~fmlekens/vertalingen/yeatsairman.htm

Deze keer een vertaling van het gedicht The Hereafter van Ethan Coen. Hij is één van de broers van films als No Country for Old Men. Prachtige films, als je ervan houdt. Zijn gedichten zijn even bizar, en vol zwarte humor. Leuk om te vertalen.
U vindt de vertaling in de middelste kolom in de rubriek: Andere dichters.