Onlangs hield ik een lezing over de Sonnetten van Shakespeare
voor de Studium Generale in Delft.
Daarvan is een videoverslag gemaakt van tweemaal 45 minuten.
Veel kijk en luisterplezier
Klik hier

Maandag 30 maart was het Roodwitte mannendiner van Sparta.
Daar zong ik onder andere het lied Fado Sparta;
Hier een opname van dat lied
Fado Sparta 

En nog een versie met plaatjes van Patrick (& Anita) van www.hoogvlietontour.nl 
klik op:  
Spartafado met beeld

Hier een afdruk van mijn gedichtje in het AD/RD naar aanleiding van het afscheid van Ivo Opstelten als burgemeester van Rotterdam.
Een ode aan zijn vrouw.

Mariëtte

Wie kan er naast een man met zo’n postuur,
Die ieder ander in zijn schaduw zet,
Nog helder stralen als een lichtend vuur?
Da’s Mariëtte.

Wie liep er op die koude dag in mei,
Nadat Pim was vermoord, vrijheid besmet,
Mee in de stille tocht aan Ivo’s zij?
‘t Was Mariëtte.

Wie heeft met Rotterdammers in haar huis
De Dialoog hier op de kaart gezet?
Wie gaf de Dialoog een eerste thuis?
‘t Was Mariëtte.

En was haar man weer eens verstrikt geraakt
In protocollen bij een chique banket,
Dan werd dat met veel charmes goedgemaakt 
Door Mariëtte.

Steeds op de achtergrond, heel stil en klein,
Was zij voor hem een steunpilaar, ik wed
Dat veel beslissingen genomen zijn
Door Mariëtte.

Nu zegt hij, ’s avonds, met pyjama aan,
Die met die beertjes, in dat grote bed:
“Dat hebben wij toch samen goed gedaan,
Hè Marriëtte”.

(Elizabeth Jennings  1926-2001)

Zij liggen ieder in hun eigen bed,
Hij met een boek, met laat het licht nog aan,
Zij als een meisje dromend van haar jeugd,
Iedereen ver - of ze te wachten staan
Op wat er komt: zijn boek blijft altijd dicht, 
Haar blik op schimmen verderop gericht.

Wrakhout van oude hartstocht aangespoeld,
Ze zijn zo koud. Er wordt haast niet gestreeld,
Of doen ze dat, is het of hun gevoel
Maar weinig inhoud heeft - of juist te veel.
Geen omgang meer, het lijkt haast of hun leven
Een voorbereiding was op dat gegeven.

Zo vreemd apart, zo vreemd elkaar genaderd,
Stilte, een draad die hen verbonden houdt, 
Maar hen niet dichterbij brengt. Tijd raakt hen
Als een zacht veertje. Weten ze hoe oud
Ze zijn, die twee, mijn moeder en mijn vader?
Hun vuur waaruit ik voortkwam, is zo koud.

An Irish airman foresees his death

Een Ierse oorlogsvlieger voorziet zijn dood

Ik weet dat tussen wolken wijd
Mijn levenslot al is beslecht;
Ik haat niet tegen wie ik strijd,
Ik houd niet van voor wie ik vecht.
Kiltartan Cross, dát heb ik lief,
Kiltartan's volk, in armoe één,
Geen enkele slag doet hen verdriet
Of maakt hen blijer dan voorheen.
Ik werd door wet noch plicht gestuurd,
Geen volk, geen staatsman die mij vroeg,
Een zucht naar eenzaam avontuur
Is wat mij in de wolken joeg.
Ik wikte, woog, wat rest er mij?
Vergeefse adem; het was ook
Vergeefse adem vóór die tijd:
Bij zo'n bestaan past deze dood.

(vertaling: Arie van der Krogt)

Zie voor de oorspronkelijke tekst en een commentaar:

http://www.xs4all.nl/~fmlekens/vertalingen/yeatsairman.htm

Deze keer een vertaling van het gedicht The Hereafter van Ethan Coen. Hij is één van de broers van films als No Country for Old Men. Prachtige films, als je ervan houdt. Zijn gedichten zijn even bizar, en vol zwarte humor. Leuk om te vertalen.
U vindt de vertaling in de middelste kolom in de rubriek: Andere dichters.

NIeuw:
Vertaling van The Waking van Theodore Roethke (1908-1963)

Ontwaken

Tot aan mijn slaap ontwaak ik, langzaam aan.
Ik voel mijn lot daar waar mijn angst verdwijnt.
Ik leer al gaande waar ik heen moet gaan.

Wij denken met gevoel. Of is dat waan?
Tussen mijn oren, hoor ik, danst mijn zijn.
Tot aan mijn slaap ontwaak ik, langzaam aan.

Wie ben jij van degeen die bij mij staan?
God wijdt de Grond! Mijn stap is van satijn.
Ik leer al gaande waar ik heen moet gaan.

Licht vangt de Boom, maar hoe, dat is de vraag?
Een ringworm die een wenteltrap bestijgt;
Tot aan mijn slaap ontwaak ik, langzaam aan.

Iets anders wil Natuur met ons bestaan
Met jou en mij; dus, liefste, adem vrij,
En leer al gaande waar je heen moet gaan.

't Is waar, door dit gewankel blijf ik staan.
Wat wegvalt blijft voor altijd. En dichtbij.
Tot aan mijn slaap ontwaak ik, langzaam aan.
Ik leer al gaande waar ik heen moet gaan.

                                (Vertaling: Arie van der Krogt)

Hamlet  III – 1;

Wil je er zijn of niet? Dát is de vraag:
Is ’t beter om je geest te laten straffen
Door pijlen die het noodlot op je richt,
Of moet je je tegen die zee van plagen
Verweren tot het einde? Sterven, slapen;
Niet meer; en met die slaap een einde maken
Aan hartzeer en aan duizend aardse pijnen
Die in ons lijf bestaan, ja, dat is toch
Wat iedereen zou wensen. Sterven, slapen;
Slapen, en dan ook dromen, Ai, dat is ‘t;
Want wát wij dromen in die dodenslaap,
Als we bevrijd zijn van dit aards getob,
Doet ons weer twijfelen; dát is waarom
Wij de ellende zo lang laten duren;
Want wie verdraagt de gesels van de tijd,
Het onrecht van tirannen, smaad van patsers,
Smart door miskende liefdes, treuzelrecht,
De ambtelijke botheid, de verachting
Die ware deugd verlaagt tot dommigheid,
Wanneer men zich eenvoudig kan bevrijden
Door slechts één dolkstoot? Wie verdraagt de pijn,
Al vloekend, zwetend in dit zwaar bestaan,
Als niet de angst voor iets na onze dood – 
Dat onontdekte land, van waaruit nooit
Een reiziger terugkwam – ons verwart,
En wij de pijn van nu liever verdragen
Dan dat we vluchten in iets onbekends?
Zo maakt geweten lafaards van ons allen,
En krijgt de frisse blos van dadendrang
De ziekelijke bleekheid van gepeins,
En zo gaat elke grote onderneming
Door dit gekommer zwalken en raakt zo
De naam van actie kwijt.

(Arie van der Krogt)

Gisteren een workshop Liedjesvertalen gevolgd bij de Vertalersvakschhol in Amsterdam.
Erg leuk en ontdekt dat er veel mensen zijn die goed liedjes kunnen vertalen.
Mijn vertaling van Madeleine van Jacques Brel gaat hierbij, voor zie 'm zingen wil!

Madeleine

Ik wacht hier op Madeleine, een boeketje in mijn hand
Een boeket voor Madeleine, want mijn lief die houdt daarvan

Ik wacht hier op Madeleine, we gaan met lijn drie en dan
Frieten eten bij Eugene. Madeleine die houdt daarvan

Madeleine is mijn feest, zij is mijn Amerika 
Ik ben veel te min, nou ja, dat beweert haar neef Jan Kees