|
|
|
| |
||
 |
 |
| |
 |
 |
|
Their lonely betters
As I listened from a beach-chair in the shade / To all the noises that my garden made, / It seemed to me only proper that words / Should be withheld from vegetables and birds. A robin with no Christian name ran through / The Robin-Anthem which was all it knew, / And rustling flowers for some third party waited / To say which pairs, if any, should get mated. No one of them was capable of lying, / There was not one which knew that it was dying / Or could have with a rythm or a rhyme / Assumed responsibility for time. Let them leave language to their lonely betters / Who count some days and long for certain letters; / We, too, make noises when we laugh or weep, / Words are for those with promises to keep. |
Hun eenzame bazen
Gestrekt in mijn ligstoel lekker languit In de schaduw luisterend naar het tuingeluid, Dacht ik, het is eigenlijk heel terecht Dat vogels en groente de taal is ontzegd. Een roodborstje vliegt, maar een naam heeft hij niet; Hij kent alleen maar het roodborstjeslied. En ritselende bloemen wachten tot ooit Een derde, misschien, met stuifmeel strooit. Niet één van hen is tot liegen in staat En niet één van hen weet dat hij sterven gaat En niet één van hen kan met ritme en rijm, Voor de tijd verantwoordelijk zijn. Laat de taal maar over aan hun eenzame bazen, Die de dagen tellen en op brieven azen; Ook wij zijn bij lachen en huilen niet stil, Maar taal is nodig, voor wie woord houden wil.
(Vertaling: Arie van der Krogt) |