Sonnet 16

Maar waarom strijd je zelf niet met meer kracht
Tegen de Tijd, die bloedige tiran?
Waarom niet het verval tot staan gebracht,
Met meer geschut dan ik ooit dichten kan?

Want jij hebt nu meer levenskracht dan ooit,
En overal ligt maagdelijk terrein
Te hunkeren tot jij er bloemen strooit,
Gelijkender dan jouw portret kan zijn.

Zo houdt het leven zelf de lijn in stand.
Want hoe jouw deugd en pracht getekend wordt,
Door tijds penseel of door mijn leerlingshand,
In niemands ogen leef jij eeuwig voort.

Je blijft als jij jezelf weet weg te geven,
Alleen je eigen pen geeft eeuwig leven.
 

(Vertaling: Arie van der Krogt)

Terug naar Sonnetten van Shakespeare