Wiegelied (Lullaby)

 

Leg je hoofd te slapen, lief

In mijn schoot van ach en wee

Als de tijd straks vluchten gaat

Neemt hij al jouw schoonheid mee,

Want de onschuld van een kind

Valt ooit aan de dood ten prooi;

Laat tot aan de dageraad

Dit een prachtig schepsel zijn,

Kwetsbaar, schuldig, maar voor mij

Niet te overtreffen mooi.

 

Geest en lichaam zijn steeds één:

Minnaars die zich in het groen

Van heuvels hebben neergevleid,

Zien een prachtig visioen;

Het visioen dat Venus geeft

Vol gevoel, zo bovenaards,

Hoop en liefde, wereldwijd;

En zo wekt een inzicht plots

Tussen gletsjers en de rots

Extase bij de kluizenaar.

 

Zekerheid verdwijnt als sneeuw,

Bij de klok van middernacht,

Hard als echo’s van de bel

En de dwazen hoor je al

Met verveeld pedant geschreeuw;

Alle schulden die nog staan,

Los ik in, zoals voorspeld,

Maar er zal in deze nacht

Geen verzuchting, geen gedachte,

Kus of blik verloren gaan.

 

Schoonheid, nacht en beeld vervaagt;

Laat heel zacht de ochtendwind

Waaien rond jouw dromend hoofd,

’t Is een dag die nieuw begint,

En die voor jouw kloppend hart

Sterfelijkheid toch draaglijk maakt;

Ook al is de middag droog

Voed je met haar stille kracht,

Door geen nacht van hoon getart,

Omdat liefde jou bewaakt.

 

(Vertaling: Arie van der Krogt)